چراغها را من خاموش میکنم

نوشته زویا پیرزاد

اكثر كساني كه به ادبيات علاقه مند هستند بر اين اعتقادند كه ادبيات داستاني ايران در سالهاي اخير هيچگونه اثر درخشاني را به خوانندگان معرفي نكرده است . اما درخشش زويا پيرزاد با رمان چراغها را من خاموش ميكنم در بين خوانندگان نه تنها بر اثر خلا بوجود آمده در بازار كتاب بلكه از چيره دستي نويسنده و تسلط او بر ذهن خوانندگان خبر ميدهد .

گرچه كتاب دوم خانم پيرزاد بنام عادت ميكنيم نتوانست انطور كه بايد موفقيت كتاب اول را در اذهان زنده كند اما مطمئنا در سالهاي آينده از اين نويسنده نوشته هاي بيشتر و جالب تري را خواهيم خواند .

كتاب اولين عنصر جذاب خود را بر تكيه بر شناخت مخاطب و يا تسلط بر احساسات خانمها بنا ميگذارد . داستان در چند دهه قبل با خانواده اي ارمني و در شهر آبادان اتفاق مي افتد . نويسنده در اولين گام خواننده را در جريان اتفاق ساده اي كه در يك زندگي معمولي پيش ميايد ( چون همسايه اي جديد براي ما ) قرار ميدهد . سپس با آرامش شخصيتهاي داستان خود را يك به يك به مخاطب معرفي ميكند . تم داستان گرچه فرمي آرام دارد اما خسته كننده نيست چرا كه اتفاقات تماما حساب شده و جذاب هستند .همچنين به احتمال زياد تمايلات نويسنده به خانواده هاي ارمني و يا نياز به محيطي كه قدري از جامعه مسلمانان با مسايل ، برخورد راحت تر داشته باشند از دلايل انتخاب خانواده ارمني جهت قالب اصلي داستان است .

نويسنده مخاطب را با شخص اول داستان همراه ميكند . با او فكر ميكند و به مخاطب اين اجازه را ميدهد كه به قضاوت بنشيند و در نهايت خواننده را به ذهنيت شخص اول داستان مجاب ميكند .

با اينحال بعد از تمام اتفاقات آرامشي كه در انتهاي روايت بر نوشته مستولي ميشود خواننده را راضي از نتيجه گيري نهايي نگه ميدارد و كتاب را اثري خاطره انگيز در اذهان بدل ميكند .

در خاتمه بايد به اين مساله هم اشاره كنم كه تاثير ذهنيت نويسنده گاه باعث شده كه روايت از حالت همه فهم در آمده و بشدت زنانه شود تا جايي كه قدري دل آزار شود و مردان را به راحتي از جمع خوانندگان آثار بعدي خارج كند .

با اينحال كتاب به قطع ارزش مطالعه بيش از يك بار را دارد و مطمئن باشيد كه از آن لذت خواهيد برد